Kute i hartowane koncerze husarskie

Broń ta pochodzi od miecza. Wszedł koncerz w użycie w XV wieku i to niemal równocześnie w krajach Europy Zachodniej, na Bliskim Wschodzie oraz w Polsce i na Węgrzech. We Francji koncerza używano jako wyposażenia jazdy ciężkiej, do lat 40-tych XVII wieku. Na terenie Węgier i w Polsce wykorzystywany był do połowy XVIII wieku. Używany był nie tylko przez husarię, ale także przez inne chorągwie, np. przez pancerne. W koncerze uzbrojeni w husarii byli pocztowi jaki i towarzysze.

Broń ta liczyła 1,3 metra długości, była ciężka i źle wyważona. W XVI wieku i w XVII w użyciu znalazły się już innego typu koncerze. Ich przekrój miał kształt trój- bądź czworokątny i wyposażony był w różne rękojeści. Ta broń już była lżejsza i lepiej wyważona, ale zwiększyła się jej długość do 1,6 metra. Długość tego nowego koncerza zbliżała go do lancy.

Pochwy, gdzie umieszczano koncerze, wykonywano ze skóry czasem z drewna  i powlekane czarna skórą. Dodatkową ozdobę stanowiły żelazne okucia. Często zdobione je również wschodnimi wzorami, choć broń ta nie wymagała jakiś specjalnych ozdób. Jednak taki koncerz nie znajdował się już w drewnianej pochwie, ale w metalowej. Klingę i jej oprawę wykonywano ze srebra, często ją grawerowano i wysadzano szlachetnymi kamieniami.

Podczas bitwy, koncerz wykorzystywano do walki z konia. Aby można go było łatwo dosięgnąć sytuowano koncerz pod siodłem z jednej bądź z drugiej strony. Husaria używała tej broni w momencie, gdy podczas ataku została złamana kopia. Wówczas wydobywano spod siodła koncerz i przystępowano do dalszej walki. Naszych przeciwników osłaniało jednak uzbrojenie ochronne. A wobec niego nawet najlepsza szabla i ciecie nią okazywało się być bezskuteczne.